Van onzekerheid naar kracht: de reis van een van onze jongeren
Sommige jongeren komen binnen en zeggen drie weken bijna niets. Dit is het verhaal van hoe het daarna ging.
Toen deze jongere bij ons kwam wonen, waren er in achttien maanden al vier plekken geweest. De conclusie was logisch: plekken zijn tijdelijk, mensen gaan weg, dus je hoeft niemand te vertrouwen. De kamerdeur ging dicht en dat was dat.
Wat hielp was niet een gesprek. Wat hielp was dat de begeleider elke dinsdag om vier uur bij de deur stond, ook op de dinsdagen dat er niet werd opengedaan.
De eerste keer dat er iets werd gevraagd
Na een maand of twee kwam de vraag of iemand meekon naar het UWV. Dat was het kantelpunt, en het ging over niets: een afspraak van twintig minuten waarin er vooral werd gezwegen. Maar er wás gevraagd.
Daarna kwam de rest in een tempo dat niemand had voorspeld. Een sportschoolabonnement. Een gesprek met thuis, na anderhalf jaar. Een bijbaan bij een bezorgdienst, en binnen drie maanden de vaste avonddiensten.
Wat deze jongere er zelf over zegt
"Ik dacht dat begeleiding was dat iemand komt vertellen wat ik verkeerd doe. Hier vroeg iemand wat ik wilde. Daar had ik geen antwoord op. Dat is denk ik het punt waarop het begon."
Inmiddels is het zelfstandig wonen, met begeleiding op afspraak. Er wordt nog ongeveer één keer per maand gebeld. Dat noemen wij geen terugval — dat is precies waarvoor het vangnet er is.
Dit verhaal is met toestemming gedeeld en de naam staat er niet bij. Niet elk verhaal loopt zo. Maar ze beginnen bijna allemaal hetzelfde: iemand die blijft komen, ook als de deur dicht blijft.
Geschreven door Cosmo Zorg. Heb je een vraag naar aanleiding van dit artikel? Bel +31 20 765 70 60 of mail info@cosmozorg.nl.
Verder lezen
Zelfstandigheid · 14 januari 2026
Groeien in zelfredzaamheid doe je samen
Zelfredzaam worden klinkt als iets wat je alleen doet. In de praktijk lukt het juist met mensen om je heen.